Mijn foto

Digitale camera’s democratiseerden fotografie op een ongeziene wijze en er werden nog nooit zoveel foto’s gemaakt als tegenwoordig. Bovendien heeft bijna iedereen met de smartphone voortdurend een fototoestel op zak. De wereld wordt tot in de laatste uithoek in beeld gebracht en we plaatsen met z’n allen massaal foto’s op onze – al dan niet sociale – mediakanalen. 

Door dit ‘overaanbod’ krijg je in het ‘fotografenwereldje’ soms het idee ‘aangepraat’ dat je heel wat iconische plekken die tot vervelens toe zijn gefotografeerd niet meer fotografeert als je jezelf als creatief fotograaf respecteert. Dat je op zoek moet gaan naar nieuwe iconen, naar nieuwe locaties, naar onontdekte horizonten en verder.

Neem nu foto’s van de Schotse berg Buachaille Etive Mòr of van de melkweg. Daar kijkt niemand meer van op, plat geslagen als we zijn door de dagelijkse stortvloed aan beelden die ons via sociale media of andere kanalen overspoelt en die we hooguit enkele seconden onze aandacht gunnen voordat we naar de volgende foto ‘swipen’. 

Sommigen beschouwen het fotograferen van de Buachaille of de melkweg – al dan niet voorzien van een dubbele belichting met een perfect belichte voorgrond – zelfs niet meer als creatieve fotografie, maar als het fotokopiëren van een foto die de fotografen die je voorgingen al hebben gemaakt.

Et alors … Fotografie is voor mij veel meer dan louter het resultaat: de foto. Het gaat naast de handeling van het fotograferen – voor mij een vorm van meditatie – ook, en misschien zelfs vooral, over de belevenis, het creëren van herinneringen en het genieten van het moment dat je belicht.

Mijn foto van de melkweg bijvoorbeeld – in de verste verte geen hoogvlieger – zal voor mij voor altijd verbonden zijn met de herinnering aan de avond dat ik voor de eerste keer met mijn dochter en zoon naar de melkweg heb gekeken. Samen lekker ingeduffeld op onze rug op een ligstoel. Een herinnering die veel langer zal bestaan dan de 20 seconden die nodig waren om deze opname te belichten. En Mars kregen we er gratis bij.

Melkweg en Mars

Of de foto van de Buachaille Etive Mòr – de berg met z’n archetypische vorm – aan de oostelijke ingang van Glen Coe in Schotland. Ieder zichzelf respecterend fotograaf mijdt deze ‘overbelichte’ locatie, deze bijna toeristische trekpleister… Toch? Fotografisch kan je niets meer toevoegen aan de honderdduizenden foto’s die al van deze berg en de waterval op de rivier de Coupall zijn gemaakt.

Opnieuw…. et alors. Onlangs was ik in Schotland en na verschillende mislukte pogingen door de mist en de regen die met bakken uit de lucht viel, lukte het dan toch een keer. En dan maakt het niet uit dat de grond is lek geprikt door de miljoenen statiefpoten die je voor gingen. Dan sta je daar, moederziel alleen (een zeldzaamheid naar het schijnt) in een zwerm Schotse midges te genieten van dit indrukwekkende beeld. Dan maak je gewoon die foto van dit iconische zicht. Geen iconische foto, maar wel mijn foto, met mijn herinneringen aan het moment en de dagen die er aan vooraf gingen. Je wint er geen wedstrijd mee – alsof dat al een maatstaf is – maar ik wordt er wel gelukkig van, telkens ik er naar kijkt. En wat de anderen denken … tja…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.